Akcja rozpoczyna się od wydarzenia w ostatnich miesiącach drugiej wojny światowej nad Niemcami. Amerykański Liberator zostaje strącony w czasie powrotu z akcji, lotnik o nazwisku Pat Hewitt wyskakuje ze spadochronem i ląduje na gałęziach drzewa, z których trudno mu się wywikłać. Okolica jest mu całkowicie nieznana, a jej jedynym charakterystycznym punktem jest wysoki, drewniany wiatrak Po jakimś czasie, drogą na której nie ma żadnego ruchu, podjeżdża czarny samochód. Hewitt myśli ze zgrozą, że to gestapo. Tymczasem z samochodu wysiada oficer Luftwaffe i żołnierz. Oficer każe żołnierzowi wspiąć się na drzewo i odciąć Hewitta od gałęzi. Gdy to następuje, oficer podaje Hewettowi rękę i mówi po angielsku: „Witam na niemieckiej ziemi". Zdumiony Hewitt staje się jeszcze bardziej zdumiony, gdy oficer otwiera bagażnik, wyjmuje z niego cywilne ubranie, każe mu zdjąć mundur amerykański i założyć je na siebie, mówiąc: „Przebieraj się. Tylko szybko. Zaraz będzie tu SS". Oficer wrzuca do bagażnika spadochron, który jego żołnierz zdjął z drzewa, w mundurze wyczuwa pistolet Hewitta, po chwili wahania wręcza mu broń, mówiąc: „Weź! Może ci się przydać". Daje mu też cywilny płaszcz. Gdy Hewitt pyta go: „Dlaczego to robisz ?", odpowiedzi nie otrzymuje. „To chociaż powiedz, jak się nazywasz" - nalega. Oficer każe żołnierzowi zasiąść za kierownicą. Gdy są sami, wskazuje na wiatrak, mówiąc: „Jest takie stare niemieckie powiedzenie, które chciałbym, abyś zapamiętał: 'Gottes Muehlen mahlen langsam' - 'Boskie młyny mielą powoli'. Zapamiętaj też następujące cyfry (tu je podaje). Nie musisz ich zapisywać. Staraj się je zapamiętać. One mogą ci się przydać w przyszłości".

Oficer wsiada do samochodu, który odjeżdża. Hewett idzie drogą, której nie zna w kierunku, którego też nie zna. Jest zimno. Wkłada ręce do kieszeni, by je ogrzać. I w jednej z nich znajduje jakieś papiery. To mapa tego regionu Rzeszy, w którym wylądował. A na niej -cyfry, które mu podyktował oficer. Hewett, idąc, zastanawia się, kim w rzeczywistości mógł być oficer Luftwaffe. Dobrym Niemcem ?
W tym momencie lektury czytelnik też tego nie wie, ponieważ Moscow przechodzi do tej części powieści, którą zawiera w tytule „Ponad pięćdziesiąt lat później". Jesteśmy we Wrocławiu w roku 2000, a zamożny przedsiębiorca polski, Henryk Brożek, były nauczyciel fizyki, który skorzystał z Wielkiej Transformacji 1989-90, by stać się tym, kim jest, wybiera się z rodziną do Australii ma XXVIII Letnie Igrzyska Olimpijskie w Sydney. Jego rodzina zaś - to on, żona Ester i córka Diana. Ale Ester jest drugą żoną Henryka, ponieważ pierwsza, Krystyna, zażądała od niego rozwodu z przyczyn zachodzących dość często w życiu. Henryk zajęty robieniem fortuny, stał się pracocholikiem, jeździł po Polsce i zagranicę, żonę zaniedbywał, czego skutkiem było to, co zwykle w takiej sytuacji następuje - ona znalazła innego. Krystyna i Henryk rozstali się. A Diana, piękna nastolatka, którą Henryk bezgranicznie kochał, była owocem jego związku z Krystyną. W dodatku podzielała jego hobbistyczną pasję - zainteresowanie mitologią. Kiedy po jakimś czasie po rozwodzie, w życiu Henryka pojawiła się Ester, kobieta dojrzała, była nauczycielka wychowania fizycznego, która w przeszłości uprawiała z powodzeniem gimnastykę artystyczną, Diana nie zgadzała się na ślub ojca. Wreszcie, nie chcąc go unieszczęśliwiać zgodziła się, choć niechętnie. A więc wyjazd do Australii miał być dla Ester prezentem ślubnym, a dla Diany, która właśnie skończyła 18 lat - prezentem urodzinowym. Perypetie związane ze stosunkami Diana - Ester w czasie podróży do Australii, ubarwiają narrację Johna Moscow.

Prócz obecności na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney, podróż Henryka, Ester i Diany miała też inny cel - odwiedziny w Darwin siostry Henryka, Grażyny, która do Australii wyemigrowała dużo wcześniej. Grażyna wyszła za mąż za Australijczyka, Boba Davisa, byłego pilota bojowego, pamiętającego dobrze bombardowanie Darwin przez Japończyków w czasie drugiej wojny światowej. Bobb i Grażyna mieli dwoje dorosłych dzieci - Weronikę, reporterkę śledczą i Cliffa, astrofizyka. W tym miejscu Moscow opisuję scenę lesbijską między Dianą a Weroniką - dokładnie ale elegancko - jednakże nie odgrywa ona żadnej roli w akcji głównej, ponieważ dla Diany jest to tylko przelotne przeżycie. Ona lesbijką nie jest, ale opis przeczytać warto.

Nie chcąc psuć dramaturgii książki, powiedzmy tylko, ze tu rozpoczyna się wyjaśnianie sprawy, jak się dalej potoczyły losy lotnika Pata Hewitta, który zawisł ze spadochronem na drzewie w lesie pod koniec wojny. Uratował się, a po wojnie przeniósł się do Australii i stał się przyjacielem Boba Davisa. A ów oficer niemieckiej Luftwaffe, który tak pięknie zachował się wobec Hewitta ? Jego syna, Klausa Engela, odkryła, w Nowej Zelandii, reporterka Weronika. Opowiedział on jej, że jego ojciec, Hannes Engel, był zarówno oficerem Luftwaffe, jak i genialnym uczonym, który odkrył tajemnicę przesuwania ogromnych bloków budowlanych w starożytności przy pomocy energii dźwięku. Hitler, który uwielbiał wszelkiego rodzaju ponadnaturalne zjawiska, uwierzył, że energia ta umożliwi mu panowanie nad światem. Hannes Engel, który był antynazistą, pracował formalnie w supertajnej grupie dla Hitlera, ale równocześnie opóźniał i sabotował swą własną pracę. Odpowiednie badania prowadzone były w zamku w Lubiążu pod Wrocławiem, a więc w regionie, w którym wylądował ze spadochronem Hewitt.

Moscow umieszcza w swej powieści opis kilki zjawisk medycznych o szczególnie interesującym profilu. Jednym z tych zjawisk było to, że w czasie lotu powrotnego z Australii do Paryża (skąd „Grupa Henryka" miała lecieć do Polski). Ester, nagle, dosłownie z minuty na minutę, straciła władzę w nogach, Do tego stopnia, że przy wysiadaniu z samolotu w Paryżu, musiała być przeniesiona na wózek inwalidzki i w ten sposób, samolotami, dotarła do Wrocławia. Tu konwencjonalna medycyna nie pomogła. Pomógł dopiero specjalista w dziedzinie medycyny naturalnej. „Użył on - mówiła Ester - klawiterapi. Metoda ta polega na tym, że określone punkty na ciele ludzkim podrażnia się tzw, klawikami, Oczywiście trzeba znać atlas tych punktów, które odpowiadają wewnętrznym organom oraz związane są z anatomią układu nerwowego. Pan Filip (lekarz) je zna. Zresztą opracował unikalny w swoim rodzaju podręcznik wraz z atlasem do tego typu zabiegów. Wiedział dokładnie, które miejsca na mojej skórze odpowiadają za mój niedowład nóg. Po godzinie takiego zabiegu odeszły mi bóle. A po dwóch godzinach mogłam o własnych siłach stanąć na nogi. Kilka godzin zabrało mi dochodzenie do pełnej sprawności ruchowej. I jak widzicie'jestem zdrowa i chodzę", W „Podziękowaniach" Johna Moscow dla osób, które pomogły mu w napisaniu „Klątwy aborygena", stwierdza się: „Osobne słowa podziękowania kieruję do doktora Ferdynanda Barbasiewicza - twórcy Polskiego Centrum Klawiterapii". W sumie powieść Johna Moscow to gotowy scenariusz filmowy godny może nawet Romana Polańskiego.