ZAPOBIEGANIE POWODZI I SUSZY

AUTONOMICZNY PROGRAM EKOLOGICZNY

ZAGOSPODAROWANIA WODY W CIEKACH I RZEKACH

English version

Natura wyjątkowo korzystnie wyposażyła lądy na Ziemi, w słodką wodę z życiodajnych rzek. Człowiek powinien z przyrodą rozumnie z tego dobrodziejstwa w pełni korzystać. Jak się okazało człowiek nie potrafił w pełni dotychczas w zgodzie z naturą zagospodarować i korzystać z dobrodziejstwa wody płynącej rzekami. Patrząc na mapy fizyczne Polski, Europy i innych kontynentów, to poza częścią północnej Afryki i Australią, wszędzie widzimy bardzo korzystne rzeźby lądów spowodowane spływającą wodą. To wielkie dobrodziejstwo NATURY wymaga oczyszczenia i doinwestowania w taki sposób, by służyło przyrodzie znosząc zagrożenia powodzi i suszy.

Na piaskach Mazowsza tylko rzeką Utratą z jej dopływami, w sezonach opadów i roztopów wiosennych niepotrzebnie spływa nadmiar wysokiej wody do rzeki Bzury itd. Bilans statystyczny za okres 25 lat spływu w roku kalendarzowym sezonowej wysokiej wody rzeką Utratą, w zależności od opadów, wynosi w granicach od 3-5 milionów m³. W okresach opadów i roztopów możemy ten nadmiar wysokiej wody rozumnie zmagazynować w małej retencji. W rzece Utracie i jej dopływach możemy pozostawić kontrolowany, regulowany, tylko średni, statystycznie – poziom spływu wody. Na przyległych terenach całej długości rzeki Utraty i jej dopływów, możemy według niniejszego programu budować stawy i zbiorniki małej retencji do 6 hektarów. Żeby móc zmagazynować 5 milionów m³ wysokiej wody sezonowej, trzeba by tylko w rejonie rzeki Utraty z jej dopływami przeznaczyć minimum 2000 hektarów pod małą retencję. Przyjmując, że każdy hektarowy zbiornik małej retencji miałby 3 m głębokości. W zbiornikach tych możemy zmagazynować od 3 do 5 milionów m³ wody pobranych automatycznie z wysokiego sezonowo stanu rzeki Utraty. Od niepamiętnych lat wysokie wody sezonowe we wszystkich rzekach w Polsce i na Ziemi spływają żywiołowo. Często zagrażają a nawet niszczą dobytek i organizację infrastruktury życia człowieka na Ziemi. Gdyby podobnie zagospodarowano wysokie wody sezonowe we wszystkich rzekach w Polsce, to nie byłoby problemu powodzi i suszy. Zagospodarowane byłyby wszystkie nieużytki rolne. Znacznie wilgotniejszy klimat. Moglibyśmy zmniejszyć o połowę hodowlę wieprzowiny na rzecz ryb słodkowodnych itd. Wysoką wodę musimy rozumnie zagospodarować. Jestem przekonany, że prezentowany autonomiczny program ekologiczny zagospodarowania wody w ciekach i rzekach, spełni oczekiwanie przyrody i człowieka w zakresie:

-         zapobiegania powodzi,

-         zapobiegania suszy,

-         naturalnego uzdatniania biologicznego wody,

-         komunalnych,

-         produkcji odtwarzalnej energii elektrycznej,

-         zwiększenia hodowli ryb słodkowodnych,

-         komunikacyjnych i transportu,

-         rekreacyjnych,

-         klimatycznych,

Możemy także ochronić brzeg morski przed niszczącymi skutkami fali sztormowej.

Program ten po wykonaniu nie wymaga interwencji człowieka w regulację spływu wody w rzekach, albowiem powódź i susza zależy od kondycji „fizjologicznej” cieków i małych rzek. Rzeki większe są bilansem zlewni cieków i małych rzek.

Od 1976 roku wielokrotnie czyniłem starania w zainteresowaniu czynników rządowych, naukowych, Państwową Radę Ochrony Przyrody, organizacji społecznych, ekologicznych, prasy, radia i telewizji:

-         W 1976 roku zgłosiłem do Urzędu Patentowego w Warszawie projekt wynalazku P. 183489 „Ogniwo hydrodynamiczne siłowni energetycznej napędzane energią grawitacyjną nurtu wody w rzece” , który w ocenie określono jako   strategiczny dla gospodarki narodowej. Z polecenia premiera ówczesnego Rządu PRL, zlecono Instytutowi Podstaw Technologii i Konstrukcji Maszyn, Katedrze Hydrodynamiki Politechniki Wrocławskiej wykonanie oceny technicznej do celów produkcji energii elektrycznej,  transportu wodnego, przepompowania wody itd.

-         1977 roku prof. Dobromirski z Katedry Hydrodynamiki przedłożył premierowi pozytywną ocenę techniczną o bardzo korzystnym bilansie energetycznym siłowni. Ocena techniczna zawierała 62 strony opisu obliczeń procesów symulowanych w warunkach laboratoryjnych.

-         W październiku 1977 roku zostałem zaproszony na posiedzenie grupy ekspertów pod przewodnictwem wicepremiera Alojzego Karkoszki. Wówczas podjęto decyzję zobowiązującą ministra komunikacji do zorganizowania eksperymentalnego transportu wodnego dla celów wywożenia popiołów z elektrociepłowni Żerań i Siekierki rzeką Wisłą w okolice Góry Kalwarii. Jak wiemy w końcu dekady lat siedemdziesiątych życie gospodarcze Polski staczało się ku kryzysowi. I tak się stało – projekt upadł – patrz załączone rysunki.

-         Miałem także wówczas odczyt i robocze spotkanie w Zjednoczeniu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu.

Równolegle podjęta została w 1977 roku druga inicjatywa w Instytucie Budownictwa Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa. Podjęto realizację ogniwa siłowni napędzanej energią grawitacyjną nurtu wody w rzece. Programem w IBMER kierował pan doc. Fąfara. Opracowano dokumentację a urządzenie wykonano w Zakładzie Doświadczalnym IBMER w Kłódzienku k/Błonia. W 1979 roku podjęto modelowy program zagospodarowania wód dopływów rzeki Utraty. W 1980 roku udostępniłem dla celów doświadczalnych wykonanie dwóch zbiorników małej retencji na moim niezagospodarowanym wówczas gruncie rolnym położonym przy rzece Zimna Woda, dopływ rzeki Utraty gm. Nadarzyn na wzniesieniu 7 metrów wyżej niż lustro wody w tym cieku, na VI i V klasie gleby.

Zainstalowano urządzenie prototypowej siłowni wodnej w rzece Zimna Woda. Wykonano pomiary energetyczne, których bilans okazał się bardzo korzystny (patrz załączony projekt opracowania). Jednak z powodu kryzysu gospodarczego jaki Polska wówczas przeżywała nie podjęto realizacji programu zagospodarowania wysokich wód sezonowych w ciekach i rzekach.

W połowie lat osiemdziesiątych usiłowałem ponownie „reanimować” program siłowni i zagospodarowania wód dopływów rzeki Utraty, ale nie udało się. W końcu 1992 roku usiłowałem zainteresować tym programem rząd pani Hanny Suchockiej ale też bez rezultatów. – Przyczyna bezpośrednia brak środków finansowych.

Przy ciekach i małych rzekach program zagospodarowania wody sezonowej jest zróżnicowany wielkością zbiorników retencyjnych a także ograniczony powierzchnią folderów. Stawy i zbiorniki małej retencji powinny być budowane poczynając od powierzchni np. od 1000 m² do 6 ha. Zbiorniki wodne małej retencji buduje się poniżej siedlisk, zabudowań gospodarstw rolnych. Stawy i zbiorniki małej retencji są tak zaprojektowane, by samoczynnie, grawitacyjnie i automatycznie  napełniały się, bez udziału człowieka. Wodę trzeba w 1/3 przeznaczyć do oddania rzece po minięciu zagrożenia powodziowego. W 1/3 przeznaczyć do planowego zagospodarowania (susza – nawadnianie upraw rolnych, regulacji życia ekologicznego w ciekach i rzekach, a także utrzymania warunków żeglugi w rzekach). Natomiast 1/3 wody powinna pozostawać na stałe w zbiorniku dla celów hodowlanych ryb, gospodarczych,  przeciw pożarowych itp. Tereny pod stawy i małe zbiorniki retencyjne powinny być wyznaczane przez właściciela gruntów w porozumieniu i uzgodnieniu ze Spółką Wodną i Urzędem Gminy. Tereny pod stawy i małą retencję powinny być całkowicie zwolnione z opłaty podatków, nawet jeśli przyniosą pewne niewielkie korzyści z hodowli ryb, rekreacji itp. Budowa stawów i małej retencji oraz grobli folderowych powinna być wykonana przez wyspecjalizowane przedsiębiorstwa. Roboty ziemne podstawowe powinny być wykonywane koparką i systemem wg. załączonego projektu. Zasilanie elektryczne maszyny roboczej przy kopaniu stawu i małej retencji powinno być pobierane z najbliższych linii elektrycznych z czasowym licznikiem pomiaru prądu. Tam gdzie nie ma linii elektrycznych i stałego nurtu wodnego w rzece koparka linowa  powinna być zasilana, napędzana agregatem spalinowym (może być z przetwornicą prądową). W miejscach gdzie jest stały nurt wodny można pobierać energie elektryczną z pływającej elektrowni wodnej (patrz załączony projekt). Tam, gdzie nie można samoczynnie, grawitacyjnie napełnić stawów i zbiorników małej retencji. Trzeba zastosować zanurzeniową pompę dużej wydajności z rurami PCV pod ziemią. Przepompowywanie wody wysokiej w ciekach i rzekach, powinno być wykonywane systemem ( patrz załączony projekt). Rura przepływowa do zbiorników małej retencji powinna być odpowiedniej średnicy i zakopana minimum 1,5 m pod ziemią. Zasilanie pomp wodnych dużej wydajności odbywa się na zasadzie jak przy kopaniu stawów małej retencji, elektrycznie lub mechanicznie. Stawy, zbiorniki małej retencji i foldery powinny generalnie mieć autonomiczny system nawodnieniowy grawitacyjny.

Jak powszechnie wiadomo powódź i susza zaczyna się w rejonach cieków wodnych i małych rzek. Zatem problem powinien być regulowany powyższym programem w konkretnych uwarunkowaniach  hydrologicznych. To jest zgodne z uwarunkowaniami natury. Wokół większych rzek powinno się budować na nieużytkach i wzniesieniach retencję nawet do kilkunastu hektarów ale podzielonych groblami. Obiekty te mogą być zlokalizowane do kilku kilometrów od większej rzeki, nawet na terenach leśnych. Foldery groblowe powinny być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie rzek. Człowiek nie powinien interweniować w regulację rzek. Można jedynie stosować bardzo ograniczoną korektę spływu wody w rzekach. Rzeki powinny kierować się własnym prawem natury spływu wody.

Prezentowany program małej retencji i system wykonania linową koparką rotacyjną byłby wyjątkowo tani a czas wykonania krótki. Korzyści wynikające z zapobiegania powodzi, suszy, produkcji prądu elektrycznego, hodowli ryb, komunikacji wodnej byłyby wielorakie społeczne i ekonomiczne.

Realizacja programu zagospodarowania wody w ciekach i rzekach oraz proponowanej infrastruktury (budowa zbiorników wodnych, produkcja koparki rotacyjnej, budowa siłowni do produkcji energii elektrycznej, budowa trakcji i tramwajów (pociągów wodnych) napędzanych energią elektryczną (patrz załączony projekt), pozwoliłaby zatrudnić na stałe kilkaset tysięcy pracowników w skali krajowej. Jestem przekonany, że gdyby w Polsce w najbardziej zagrożonym statystycznie rejonie. Zbudowano modelowy, autonomiczny program zagospodarowania wysokiej wody dla celów przeciwpowodziowych, zapobiegania suszy i innych wg. projektów proponowanych w tym opracowaniu. To stworzyłoby atrakcyjną ofertę także eksportową. Wskazanym byłoby rozwinąć eksport w/w produktów oraz realizacje programu zagospodarowania wysokich wód w ciekach i rzekach w innych krajach, po przez nasze wyspecjalizowane przedsiębiorstwa.

ENERGIA ELEKTRYCZNA

Zastosowanie pływających na pontonach, zakotwiczonych siłowni elektrycznych (patrz załączone propozycje), mogą w pełni zaspokoić potrzeby energii elektrycznej terytorium Polski. Oczywiście dotyczy całego roku poza dużymi mrozami. Elektrownie spalinowe byłyby wykorzystane tylko w okresach zimowych kiedy występują mrozy. W Szwecji mimo, że klimat jest mniej korzystny niż w Polsce, energia ze źródeł odnawialnych z rzek daje w granicach 70–80% prądu elektrycznego. 

Prezentowany program zagospodarowania wysokiej wody sezonowej przewiduje w całości przepływ wszystkiej wody przez maksymalną ilość siłowni zbudowanych co 500m na stałych stanowiskach dopływów i ruchomych na pontonach co 50m na rzece Utracie. Ponadto woda zmagazynowana w ½ będzie oddawana do dopływów i rzeki Utraty również przez siłownie produkujące prąd elektryczny. Bilans i czas przepływu wody produkującej prąd elektryczny jest bardzo duży i obecnie trudny do oceny. Proszę pamiętać, że wszystka wysoka woda płynąca w ciekach i małych rzekach Polski będzie produkowała prąd elektryczny. A średnie i duże rzeki będą także produkowały prawie przez cały rok (poza dużymi mrozami) prąd elektryczny. Z obliczeń wynika, że tylko rzeki Polski mogą zaspokoić potrzeby człowieka łącznie z ogrzaniem. Trzeba także pamiętać, że siłownie zasilane wiatrem i falą morską wnoszą nieograniczoną dodatkową produkcję prądu elektrycznego. Myślę, że zagospodarowanie w najbliższej przyszłości wody, wiatru i słońca do produkcji prądu elektrycznego może sprawić, że prąd będzie wielokrotnie tańszy i w nieograniczonych wymiarach. Elektrownie atomowe i spalinowe będą zamknięte.

WIZJA POZYSKIWANIA ENERGII SŁONECZNEJ Z KOSMOSU. 

W 1978 roku opracowałem wizję realną na początek XXI wieku pozyskiwania wedle potrzeb człowieka na Ziemi dużej energii SŁONECZNEJ Z KOSMOSU. "Widzę", że gdzieś około 2010 roku człowiek umieści na orbicie stacjonarnej, poza linią Słońce - Ziemia, od strony biegunów północnego i południowego, specjalnej konstrukcji "ŚLIMAKI SPIRALNE", które od szerszej strony będą ustawione prostopadle do wlotu promieni słonecznych. Ślimaki w wewnętrznej przestrzeni są zbudowane z folii lustrzanej żaroodpornej. Promienie Słońca wpadające do szerokiego wlotu o odpowiednio wielkiej średnicy, będą w jego potężnej przestrzeni spiralnej ZAGĘSZCZANE i przyśpieszane aż do uzyskania na wyjściu w "rożku" SŁONECZNEJ PLAZMY FOTONOWEJ od strony Ziemi. Słoneczna plazma fotonowa będzie podtrzymywana potrójną koroną elektromagnetyczną odpowiedniej mocy. Wówczas będzie można sprowadzić tę potężną energię na Ziemię za pomocą strumieni laserowych, albowiem jest to zgodne z prawem fizyki. Strumień laserowy może stanowić nadprzewodnik dla skumulowanej energii plazmy fotonowej. Tą drogą można będzie w sposób dowolny, dla wszelkich potrzeb na Ziemi zagospodarować odtwarzalną energię słoneczną. Technicznie wypuszczam z odpowiedniej "anteny satelitarnej" strumień laserowy w kierunku KULI PLAZMY FOTONOWEJ i tą drogą, bez względu na warunki atmosferyczne i w dzień i w nocy, sprowadzam potrzebną, regulowaną ilość energii (patrz załączony rysunek). Druga korzyść wynikająca z umieszczenia takich ŚLIMAKÓW kosmicznych to oświetlenie odblaskowe nocą Ziemi do stanu jasności np. dwóch KSIĘŻYCÓW. - Ta jasność nocą może ułatwić wielowymiarowo w różnych warunkach życie człowieka na Ziemi. Energia ze słonecznej plazmy fotonowej będzie zapobiegać powodzi i suszy, nie będzie głodu na Ziemi, nie będzie zasp śnieżnych na drogach, wszelkie środki komunikacyjne będą napędzane energią elektryczną, ogrzewanie elektryczne, naprawi się uszkodzenie warstwy ozonowej, zniesie się zagrożenie efektu "cieplarnianego", zwiększy się 2-3 krotnie produkcję żywności, zniesione zostanie wszelkie spalanie na Ziemi i osiągnie się wiele innych korzyści trudnych do opisania. To nie jest tylko moja wizja wyobraźni lub nie realna fantazja. Człowiek zmierza do takich trendów badań i nawet rozwiązań technicznych. 

W 1987 roku napisałem do Polskiej Akademii Nauk list, w którym zaproponowałem opracowanie eksperymentu pozyskania energii z kosmosu a także z oświetleniem nocą Ziemi. Drugi list tej samej treści wysłałem do sekretarzy naukowych Ambasad ZSRR i USA. Jedyną odpowiedź jaką wówczas uzyskałem to wyrażenie niepokoju PAN o środowisko naturalne z powodu tej propozycji. W cztery lata później Rosjanie zrealizowali z lustrem eksperyment kosmiczny. 

Energię słoneczną plazmy fotonowej będzie można skutecznie wykorzystać do zniesienia zagrożenia związanego z "efektem cieplarnianym", poprzez odparowanie wody morskiej i oceanicznej w strefie zwrotnikowej, w rejonach pustynnych. Innymi słowy można będzie odbudować florę i faunę w strefach gdzie nie ma życia lub występuje stepowienie. Tym sposobem człowiek może w przyszłości bardzo starannie zapobiegać suszy i powodzi w skali globalnej. Proponowany system odparowywania nadmiaru wody morskiej i oceanicznej będzie realizowany tylko 50 m pod powierzchnią wody, 7 krotnie zogniskowanymi strumieniami laserowymi. Proces ten powinien uwalniać do atmosfery ochłodzoną parę wodną. Odparowana sól byłaby odprowadzana z wodą morską w postaci większego stężenia soli w wodzie. Maksymalnie podwyższona niemal do 100% wilgotność powietrza w strefie pustynnej, stepowej, zwrotnikowej byłaby prawie w całości wchłaniana przez odnawiające się życie w tych warunkach. Nadmiar wody z tytułu stopniowo roztapianych lodów biegunów i odparowywania zwrotnikowego, przemieszczał by się na zasadzie naczyń połączonych w strefę zwrotnikową. Życie wszelkiej roślinności w strefie zwrotnikowej , pustynnej i stepowej może  w pełni zagospodarować, "zmagazynować" wodę pochodzącą ze stopniowo rozpuszczanych lodów biegunów. Proces ten spowoduje również poprawę składu powietrza - oczyści znacznie atmosferę. W tym procesie leżą również potężne możliwości dodatkowej produkcji żywności w skali globalnej. Program ten może być zrealizowany tylko przez państwa wiodące w nauce i gospodarce światowej.

KOMUNIKACJA ELEKTRYCZNA I TRANSPORT WODNY

Zastosowanie elektrycznej komunikacji wodnej na rzekach w zintegrowanym transporcie w Polsce i Europie sprawiłoby rozwiązanie wielu ważnych problemów. Tym bardziej, że proponowana elektryczna komunikacja wodna jest 7 krotnie tańsza od transportu samochodowego, 5 krotnie tańsza od komunikacji kolejowej i 3 krotnie tańsza od tradycyjnej komunikacji wodnej. Drogi wodne, rzeki są wolne nie ma korków, remontów dróg, spalin itp. problemów. Miasta leżące nad większymi rzekami Polski mogłyby rozwiązać problemy transportowe i komunikacyjne wprowadzając elektryczną komunikację wodną. Z reguły miasta są położone nad rzekami. Poziom wody może być niski. Jeśli szerokość rzeki wynosi minimum 10m to można już zastosować elektryczną komunikację wodną w dwóch kierunkach dla celów nie tylko pasażerskich. Przybyłyby bardzo ważne arterie komunikacyjne w miastach przy kosztach inwestycyjnych znacznie mniejszych niż przy budowie naziemnej linii kolejowej (patrz załączony projekt). Proponowana wodna arteria komunikacyjna nie naruszałaby istniejącego układu aglomeracji miejskiej. Koszty eksploatacji byłyby znacznie mniejsze niż kolei. Droga wodna jest odnawialna nie wymaga budowy torów, dróg asfaltowych, remontów itp. Terenu pod wodną trakcję elektryczną nie trzeba wykupywać albowiem należy do rzeki. Proponowany elektryczny transport wodny jest czysty ekologicznie i poprzez stałe zawirowania dotlenia wodę w rzece. Nie zanieczyszcza olejami, paliwem i spalinami wody i powietrza bo ich nie ma.  Komunikacja krajowa i europejska na rzekach, tam gdzie jest dużo różnych zakrętów wodnych, lub gdzie nie ma kanałów wodnych, może być skierowana w wyjątkowych okolicznościach specjalną drogą lądową pokrytą tartanem z trakcją trolejbusową. Wydzieloną tylko dla wodnej komunikacji. Skracając odległość specjalnym torem tartanowym zbudowanym na lądzie. Tramwaje lub pociągi wodne byłyby samosterowne i mogłyby poruszać się nawet z częstotliwością 2-3 minut np. w Warszawie po obydwu brzegach Wisły. Energia elektryczna byłaby dostarczana z pływających elektrowni wodnych napędzanych energią grawitacyjną nurtu wody w rzece. Jednostką napędową jest silnik elektryczny i taśma z tytanu ułożona spiralnie – elipsoidalnie na wałku umocowanym w modelowej wnęce platformy „podwozia” jednostki pływającej. Platforma napędowa ma 4 rzędy  w długości elementów spiralnych pracujących w lewą stronę i 4 rzędy elementów spiralnych z prawej strony pracujących w prawo. Cały układ napędzający wyposażony jest w 108 silników elektrycznych każdy o mocy 2000 Wat. Układ elektrycznych jednostek napędowych jest sterowany elektronicznie. Włączanie silników elektrycznych w pracę w procesie startu odbywa się sektorowo w czasie kilkunastu sekund. Każdy silnik elektryczny pracuje dwustronnie w napędzie spiralnych elementów hydro-dynamicznych platformy. Wyższy pobór mocy jest rozłożony w procesie startu. Przy stałych prędkościach pobór prądu jest stosunkowo mały. Wzrasta nieco więcej przy silniejszym wietrze wiejącym z przodu lub z boku. Występuje także w niektórych okolicznościach przy zawirowaniach i zmianach nurtu wody w rzece. Zawirowania i nieznaczne zmiany ruchu nurtu wody w rzece nie będą  miały istotnego wpływu na samosterowność elektrycznego transportu wodnego. Całość napędu pracuje według programu zainstalowanego w trakcji elektrycznej oraz sterownicy pod pałąkami – pantografami. (patrz załączony rysunek). Platforma jest wykonana z blachy nierdzewnej i ma na całej przestrzeni wypornościowe komory wypełnione styropianem. Platforma jest niezatapialna. Jeżeli na tą platformę ustawimy bardzo lekką karoserię z oknami z plexi, wykonaną z włókna szklanego i z konstrukcją wzmacniającą z włókna węglowego. Całość bez pasażerów ulega zanurzeniu tylko w 2/5 wysokości platformy. Karoseria – kabina tramwaju w całej długości  układu podłogowego ma trzy podłużne komory wypełnione styropianem, co czyni ją również niezatapialną. Gdy tramwaj stoi na wolnych obrotach silników wówczas platforma napędowa jest w ¹/₅ zanurzona. Gdy wejdą pasażerowie na miejsca siedzące to wówczas występuje tylko zanurzenie platformy. Gdy silniki wejdą na nieco większe obroty wówczas tramwaj wodny rusza i wychodzi na powierzchnię wody. Łączna moc przy maksymalnej prędkości członu tramwaju wodnego przewidziana jest na około 200 KW.

Zastosowanie opisanego rozwiązania technicznego do napędu hydro-dynamicznego z zasilaniem prądem stałym statku, okrętu, każdej jednostki pływającej, sprawiłoby zniesienie powierzchniowego oporu wodnego kadłuba statku. Uzyskanie sprawniejszej manewrowości bocznej. A także kilkakrotne zmniejszenie, skrócenie drogi hamowania przez włączenie wszystkich silników elektrycznych na pracę wsteczną. Ponadto można by bardzo wyraźnie poprawić stabilność boczną jednostki pływającej. To wszystko sprawiłoby uzyskanie wyższej ekonomiki eksploatacji dużych jednostek pływających (patrz załączony rysunek). Sterowanie napędem hydro-dynamicznym jest tak zorganizowane, że wyłącza automatycznie silnik gdy nie ma oporu wodnego. Jeśli jest uszkodzenie, zablokowanie taśmy napędowej, to wyłącza tylko silnik sterujący tą taśmą, informując jednocześnie na ekranie kontrolnym o awarii. Ten rodzaj napędu wymaga starannych, dalszych badań hydro-dynamicznych w warunkach rzeczywistych. W przyszłości można by wyeliminować śrubę napędową.  

ENERGIA ELEKTRYCZNA Z SIŁOWNI NAPĘDZANEJ WIATREM

W zintegrowanym programie produkcji energii elektrycznej można włączyć siłownie energetyczne napędzane energią wiatru (patrz projekt siłowni), do produkcji prądu elektrycznego. Proponowane siłownie są wielokrotnie tańsze w budowie i bardziej efektywne od istniejących rozwiązań, albowiem produkują energię elektryczną już przy sile wiatru 1⁰ B. Konstrukcja i materiały nie wymagają skomplikowanych rozwiązań i technologii.

SIŁOWNIE ENERGETYCZNE NAPĘDZANE WIATREM I FALĄ MORSKĄ 

Na całej linii wybrzeża można zainstalować siłownie energetyczne napędzane energią wiatru i fali morskiej (patrz projekt). Zadaniem tych siłowni będzie osłona brzegu przed niszczącymi działaniami fali sztormowej i produkcja energii elektrycznej.

 

UWAGA! Gminy, Spółki Wodne, właściciele gruntów i Państwowy Fundusz Ziemi opracowują tereny i legalizują miejsca inwestycji pod w/w urządzenia i budowę stawów, małej retencji, foldery itp.

–        Gminy we współdziałaniu z powiatami i województwami zabezpieczają prawnie i logistycznie realizację programu.

–        Wykonawstwo realizują wyspecjalizowane przedsiębiorstwa ekologiczne.

–        Środki finansowe na realizację programu zabezpiecza:

a)      rząd z budżetu,

b)     samorządy terenowe,

c)     organizacje ubezpieczeniowe z funduszu prewencji,

d)     międzynarodowy fundusz,

e)     korporacje, spółki i osoby prywatne.

–        Konserwacje i eksploatację techniczną realizuje Ekologiczna Służba Krajowa z siedzibą w Gminie.

 

Uwaga! Powyższy program powinien być regulowany i chroniony ustawą parlamentarną.  

Autonomous prevention of flood and drought. Storage and management of high (sudden) water for the purposes of:

-          natural biological treatment of water for fish-farming, agriculture and municipal purposes;

-          earthwork during small retention should be done by an automatic excavator supplied with electricity by the suggested power stations;

-          the flowing river water (including the high/sudden water) generates electricity;

-          the obtained electric energy may satisfy all needs of man;

-          it may also lead to the liquidation of all burning on Earth;

-          the management of water in streams and rivers will lead to the stabilisation of changes in the level of water in medium-sized and big rivers – they will be safe, small and will not lead to floods;

-          electricity-powered vessels;

-          hydrodynamic propulsion;

-          when moving, the vessels remain on the surface of water;

-          electric traction may be efficiently built from water platform. The platform will collect sand, water and electricity from the river;

-          various water devices (or e.g. bridge piers) may be built with the use of the water platform;

-          wind and storm wave power station protects the sea shore and generates significant amounts of electricity.